Mien tuun!

Mien tuun!

‘Mien tuun’ zei mijn moeder altijd, een uitdrukking die een tijdje trendy was in Zuid-Limburg. Mijn moeder, Liwwadder in hart en nieren, spreekt plat Liwwadders. Als enige in ons gezin deed ze dat. Mijn vader, broertje en ikzelf spraken keurig Nederlands. Zelfs 10 jaar wonen in Zuid-Limburg na het overlijden van mijn vader veranderde niks aan haar onvervalste Liwwadder tongval. Ze was reuze trots op haar grote tuin daar en had het altijd over mien tuun. Zo vaak kennelijk, dat dat door Limburgers werd overgenomen.

Het was altijd een wonderlijk gebeuren als ik haar verjaardag bezocht. Ik verstond geen klap van de Limburgers, maar mijn moeder wel en die reageerde op alles in het Liwwadders.  En dat snapten zij weer. Ze hadden het vaak over mien tuun. Een groter contrast qua afstand en taalgebruik was niet mogelijk in Nederland. Tot zover de tuun van mien moeke in Brunssum.

Mijn tuin is net zo groot als de tuun van mien moeke in Brunssum was, want ze woont al weer vele jaren in Liwwadden. Mijn tuin is ernstig verwaarloosd en hard toe aan de lentesnoeibeurt. De tegels zijn groen uitgeslagen, evenals het terrasmeubilair, het onkruid kruipt door de perken en het gras teelt wierig tussen de tegels. Maar ja, geen tijd met een enorme drukke volledige baan en in de weekenden mijn oude huis verkoopklaar maken.

Als moeder zondags bij ons eet, samen met onze zwager, die wij dan grappend haar date noemen, popelt ze om los te gaan in mijn tuin. Het begint met: ‘daar mut heel veel gubeuren’. Het eindigt er na wat halfslachtig geharrewar – ze is wat doof – soms mee dat ik  een diskwalificatie krijg:  ‘jou hewwe gien verstand van tuunieren’. En dan heeft ze me na al die jaren nog altijd à la minute op de kast.

Maar haar opvatting van tuinieren strookt ook echt niet met de mijne. Zo plukt ze stiekem de waterplanten uit de vijver, want dat is onkruid, zegt ze. Ongevraagd hè? Gewoon als ze zogenaamd even een belangstellend rondje doet door mijn tuin. Liefst knipt ze struiken en bomen tot hun oksels toe of zelfs nog verder af. In het verleden in mijn andere tuinen zag ze haar kans nog wel eens schoon, omdat ze mij een sleutel wist te ontfutselen van mijn huis. Het resultaat was schokkend, maar ‘mutte jou eens sien hoe snel dat weer groeit’. Nietes. Mijn charmante appelboom bij mijn oude huis, die ze onderhanden nam, oogt  nog steeds mismaakt en weigert al jaren nog vruchten af te werpen.

Dus dan maar een ‘sootsje’ hier, zoals zij dat noemt! #vroegerwasmijnmoederdeenigeregeringsvorm #ikwasalvroegactivist

83 gedachten over “Mien tuun!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.